«Εδώ Γράφεις Εσύ» Σκέψου και να φλυαρούσε…..

12 Δεκεμβρίου 201715:16

Τα νέα είχαν ταξιδέψει πολύ γρήγορα ,από τότε που έφυγε.
Η σύζυγος του,μια καλοσυνάτη γυναίκα, γλυκομίλητη, καθώς πρέπει, φιγούρα και ψυχή από τις λίγες.

Τα παιδιά του διαμάντια, παραδείγματα προς μίμηση, όλα μαζί ή το καθένα ξέχωρα, έπαιρναν κατά συρροή, βραβεία απ τα σχολεία τους, χρόνια τώρα, μα εκείνος άφαντος.

Παρών απών στις τόσες ως τώρα διαδικασίες, προσαρμογής, σε νέα περιβάλλοντα, καινούργιες συνθήκες και καταστάσεις ζωής.

Παντού και πάντα, αμέτοχος, αδαής, αποστασιοποιημένος, γιατί όπως φάνηκε μετέπειτα, έτσι το συνέφερε και το βόλευε.

Ποτέ δεν είχε δείξει την απαραίτητη θέληση, ανάγκη να μοιραστεί πράγματα, μαζί τους να δει και να αφουγκραστεί τις έννοιες και ότι τα απασχολούσε, τα αφορούσε ..τα παιδιά του.

Αυτή την πέτρα που’χε ρίξει, μαύρη σαν την ψυχή του, τον εσωτερικό του κόσμο, που το καβαλέτο εκείνο, περιείχε μόνο μουντά χρώματα και γκρίζα ταυτόχρονα.

Μια μέρα εντελώς ξαφνικά, ενώ περίμεναν νέα του, αντίκρυσαν μια πέτρα, έξω απ’ το σπίτι τους να θέλει ανήσυχη να εισχωρήσει μέσα, κατόπιν θορύβου τέτοιου, σαν ένα οδυνηρό ολίσθημα αυτής.

Την είδαν περίεργα, μα είχε, ανθρώπινη μιλιά και ήθελε να τους εξηγήσει, πως ήταν αντίθετη, με την κίνηση, αυτού που την πέταξε.

Ζήτησε ταπεινά συγνώμη και πως αν ήταν στο χέρι της, στην ύλη απ την οποία αποτελούνταν, τη σύνθεση της, δε θα θελε ποτέ και με τίποτα, να αφεθεί σ’εκείνο το μέρος, τον τόπο,μόνη της και παρατημένη.

Αλλά δεν μπορούσε να αλλάξει αποφάσεις και στάσεις ζωής κάποιου που δεν ήθελε να δει τη ζωή κατάματα και να ζήση την εξέλιξή του,μέσα απ τα παιδιά του τις ζωές τους ,τις αναμνήσεις τους.

Τώρα πια ήταν εκεί, μόνιμα, ριγμένη και σκοπευόμενη ρήξη της, παρατημένη, αφήνοντας τα μέλη της οικογένειάς του να αντιδρούν μεν, αλλά και να κοιτούν και τη ΝΕΑ ΤΟΥΣ ΖΩΗ…ΠΛΕΟΝ..

Αυτή που ανοιγόταν μπροστά τους, τους νέους τους ορίζοντες και υπάρξεις στις ζωές τους, που είχαν αρχίσει δειλά δειλά, να εισέρχονται στο φευγιό της..στον κλοιό της.

Αρθρογράφος